پژوهش – مبانی واحکام فقهی اهانت به مقدسات ادیان آسمانی (زرتشت، یهودیت و مسیحیت) در …

اهانت به مقدسات یک دین چه ابتدایی چه تلافی‌جویانه از دستورات اسلام نیست بلکه اسلام دستور مدارا با دوست ودشمن را صادر نموده است و در سیره اهل‌بیت نیز چنین اهانت‌هایی به مقدسات ادیان علی رغم دشمنی یهود و نصاری با اسلام واقع نشده است.
– اصل عدم جواز مقابله‌به‌مثل در اسلام
اینکه انسان به‌صورت ابتدایی نمی‌تواند به مقدسات ادیان توهین وجسارت کند از مسلّمات است؛ اما درصورتی که پیروان سایر ادیان به مقدسات اسلام توهین کنند آیا جواز توهین به مقدسات آن‌ها صادر می‌شود؟
از روایات فهمیده می‌شود حتی در صورت اذیت کفار و تحت‌فشار قراردادن مسلمانان به انواع مختلف حتی تکذیب کتاب آسمانی مسلمانان و توهین به آن، کسی اجازه اهانت به مقدسات را برای مقابله‌به‌مثل ندارد و همانند پیامبران باید دربرابر تکذیب آن‌ها صبر نمود.
– اصل اولویت قطعیه
یکی ا ز اصول در فقه اسلامی که مورد اتفاق اهل سنت و شیعه است اصل اولویت قطعیه است به عنوان مثال وقتی قرآن می‌فرماید: به پدر و مادر اف نگو؛ یعنی به‌طریق‌اولی زدن آن‌ها جایز نیست حال وقتی خداوند می‌فرماید به مقدسات مشرکان توهین نکنید و دشنام ندهید چراکه آنها نیز به مقدس ترین موجود نزد شما اهانت می‌کنند یعنی به‌طریق‌اولی به مقدسات ادیان توحیدی نیز نباید اهانت نمود.
– اصل وجوب کف لسان
انسان مؤمن باید مدیریت گفتار داشته باشد و به هر کس هر چیزی را نگوید هر چند مخالف او در اعتقادات باشد؛ بدگویی ما به سایر انسان‌ها موجب شدت دشمنی آن‌ها با مسلمانان می‌شود.
– اصل حرمت مقدمه حرام
در اصول فقه مقدمه حرام، حرام شمرده‌شده است؛ بنابراین اگر مسلمانی به مقدسات ادیان دیگر توهین کند مقدمه توهین آن‌ها به مقدسات اسلام را فراهم کرده است و توهین آنها به مقدسات اسلام به نص قرآن حرام است پس مسلمان نباید کاری کند که آن‌ها به مقدسات اسلام توهین کنند.
– اصل عدم آزادی اهانت به آیین و شریعت‌های دیگر
انسان نمی‌تواند به سبب اینکه مسلمان است ودین او کامل است به احکام و شریعت ادیان قبلی توهین نماید.
– اصل لزوم پیروی از سیره اهلبیت
گفتار و رفتار معصوم برای ما حجت است وقتی پیامبر و امیر مومنان به مقدسات هیچ آیینی چه توحیدی چه غیر توحیدی اهانت نکرده اند تکلیف روشن است.
– اصل حجیت مطلقات در قرآن و روایات
یکی از اصولی که در فقه شیعه ثابت است وحجت است اصاله الاطلاق است؛ وقتی خداوند به‌صورت مطلق دستوری می‌دهد و آن مقید به چیز دیگری نشده است آن اطلاق مفهوم دارد؛ لذا آیات مطلق قرآن که از بدزبانی نهی می‌کند شامل بدزبانی و اهانت به کافر و مسلمان می‌شود پس ما مجوز اهانت به مقدسات هیچ آیینی را نداریم چون این اطلاقات در روایات مقید نشده است.

  1. با توجه به دلایل عقلی «عدم گفتگوی مسالت آمیز»، «عدم تساهل و بردباری مذهبی»، «اخلال در نظم، امنیّت و وحدت ملی» اهانت به مقدسات ادیان در اسلام جایز نمی‌باشد.
  2. تساهل و تسامح دینی با پیروان دیگر ادیان و آزاد گذاشتن آن‌ها در اندیشه و بیان وآزادی سیاسی به معنای حقانیت مطلق و حتّی نجات و سعادتمندی همه آن‌ها نیست؛ ولی انسان‌ها با ادیان و عقاید متعدّد، می‌توانند در کمال رفق و مدارا و روا داری دینی با هم زندگی کنند.

پیشنهادها:

اسلام و تعالیم حیات‌بخش آن‌که امروزه دوباره مورد توجه جهانیان قرارگرفته و می‌رود که تاریخ پرشکوه گذشته را دوباره زنده نماید؛ بر علما و متفکران جوامع اسلامی است که به این خواسته‌ها جواب مثبت داده و نیازها را برطرف نمایند. پژوهش حاضر در این راستا تلاش نموده است و پیشنهادهایی به شرح ذیل ارائه می‌نماید:

  1. واقعیت‌های عینی و گذشت زمان ثابت کرده است که بشر امروز نمی‌تواند بدون معنویت و پشتوانه دینی به حرکت و پویایی خود ادامه داده، بحران‌ها و نزاع‌های منطقه‌ای و جهانی را به نفع جامعه بشری خاتمه دهد. امید است که ادیان به حقائق روشن و بارز دین حنیف و آسمانی اسلام با دیده انصاف و حق‌شناسی توجه کنند تا همگی باهم از صفای دل خدای واحدی را ستایش نموده و برای او شرک قرار ندهیم.
  2. حوزه‌های علمیه و مجامع علمی، وزارت امور خارجه، سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی در جمهوری اسلامی ایران و نهادهای مشابه در کشورهای اسلامی، می‌توانند از طریق برگزاری سمینارها، فرستادن هیئت‌های فرهنگی، بازدید از اماکن مذهبی و مذاکره با رهبران دینی و متفکران جوامع مختلف به این امر کمک کنند. در سطح بین‌المللی و اسلامی می‌توان از سازمان یونسکو، سازمان کنفرانس اسلامی و دیگر سازمان های مربوطه در امر فرهنگ‌سازی و ارائه الگوی رفتاری در ارتباط با پیروان سایر ادیان استفاده نمود.

فهرست منابع

قرآن کریم با ترجمه‌های: ناصر مکارم شیرازی و مهدی فولادوند.
نهج‌البلاغه با ترجمه مهدی شهیدی.
الف) منابع فارسی
آشوری، محمد، آیین یهود، (درس تاریخ تحولات حقوق کیفری) دوره کارشناسی ارشد حقوق جزا و جرم‌شناسی، تهران: دانشگاه تهران – مجتمع آموزش عالی قم، سال تحصیلی ۷۴-۷۵٫
آیتی،حمید،‌ عقیده و بیان به همراه دو نوشته حقوقی دیگر، تهران: انتشارات فردوسی، ۱۳۷۳٫

  1. آیه الله زاده شیرازی، مرتضی و آذر نوش،آذر تاش و عادل، محمود، مجمع اللغات فرهنگ مصطلحات به چهار زبان عربی- فارسی- فرانسه-انگلیسی،تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، چاپ اول،۱۳۶۲٫
  2. احسان‌بخش، صادق، آثار الصادقین، گیلان: چاپ جاوید، ۱۳۶۹، ج ۸٫
  3. اسمیت، فلیپ جی، فلسفه آموزشی و پرورشی، ترجمه سعید بهشتی، تهران: شرکت به نشر،۱۳۷۳٫

امام خمینی، روح‌الله موسوی خمینی، صحیفه امام (مجموعه رهنمودهای امام خمینی)، تهران: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، چاپ اول، ۱۳۷۸، ج ۴ و ۶٫

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت zusa.ir مراجعه نمایید.

انطباق اقدامات گروه های تکفیری با موازین حقوق بین الملل- قسمت ۱۲

شریفى، محسن: ۱۳۸۵،« فقر: تهدید امنیت بین‏المللى در قرن ۲۱»، فصل نامه راهبرد، ش ۳۹٫
شیخ صدوق؛ محمد بن‌بابویه: ١۴١٧ ه، الأمالی، مؤسسه البعثه، قم- ایران، چاپ اول.
شیخ صدوق؛ محمد بن‌بابویه: ١۴١٧ ه، الخصال، مؤسسه البعثه، قم- ایران، چاپ اول.
صالحی‌نیا؛ سعید:۲۰۱۲، خطر پیشبرد سناریوهای دولت‌سازی و وظایف چپ، انتشارات راستین، تهران، چاپ اول.
صدوق؛ محمد بن علی: ۱۴۰۵ ق، کمال الدین وتمام النعمه، جامعه مدرسین، قم ایران،چاپ پنجم.
ضیایی؛ یاسر: ۱۳۹۲، درآمدی برجدایی طلبی در حقوق بین الملل، شهر دانش، چاپ دوم.
طباطبایى؛ محمدحسین: ۱۳۵۶ ه.ش، المیزان فى تفسیر القرآن، قم – ایران، چاپ اول.
الطبرانی، أبو القاسم: ۱۴۲۲ ه، المُعْجَمُ الکَبِیر للطبرانی المُجَلَّدان الثَّالِثَ عَشَرَ والرابع عشر، المعجم الکبیر، عمان، چاپ سوم.
الطبری؛ محمد بن جریر بن یزید بن کثیر بن غالب الآملی: ۲۰۰۱ م، جامع البیان عن تأویل آی القرآن، دار هجر للطباعه والنشر والتوزیع والإعلان، قاهره، چاپ اول.
الطحاوی؛ أبو جعفر:۱۴۲۰ ه، بیان اعتقاد أهل السنه والجماعه، ویکی مصدر، قاهره، چاپ اول.
طرابلسی؛ عبدالعزیز بن براج: ۱۴۱۱ق، جواهر الفقه، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، دفتر انتشارات اسلامی، قم- ایران، چاپ اول.
طوسی؛ خواجه نصیرالدین:۱۹۷۰ م، کشف المراد فى شرح تجرید الاعتقاد، بیروت، چاپ دوم.
طوسی؛ محمد بن حسن: ۱۳۳۲ ه، تهذیب الاحکام، مکتبه الدواری، قم- ایران، چاپ دوم.
الطیالسی، سلیمان بن داود: ۲۰۳ ه، مسند ابی داود الطیالسی، دارالمعرفه، بیروت، چاپ اول.
عاصمى؛ عبدالرحمن بن محمد: ۱۹۹۶م، الدرر السنیه فی الأجوبه النجدیه، جامعه الإمام محمد بن سعود الإسلامیه، عربستان سعودی، چاپ ششم.
عبد الوهاب؛ محمد: ۱۹۵۰م، رساله فی الرد على الرافضه، جامعه الإمام محمد بن سعود، الریاض، المملکه العربیه السعودیه، چاپ دوم.
علی بابایی؛ غلامرضا: ۱۳۶۸، فرهنگ علوم سیاسی،انتشارات ویس، تهران، چاپ اول
علیزاده موسوى، مهدى:۱۳۹۳ه.ش، ایمان و کفر، دار الإعلام لمدرسه اهل البیت (علیهم السلام)، قم – ایران، چاپ اول.
عیاض الیحصبی السبتی؛ أبو الفضل: ۱۴۰۷ هـ، الشفا بتعریف حقوق المصطفى، دار الفیحاء، عمان، چاپ دوم.
الغزالی؛ محمد بن محمد: ۱۴۲۴ ه، الاقتصاد فی الاعتقاد، دار الکتب العلمیه، بیروت، چاپ اول.
الفیروزآبادى، مجد الدین أبو طاهر محمد بن یعقوب: ۲۰۰۵، القاموس المحیط، مؤسسه الرساله للطباعه و النشر و التوزیع، بیروت – لبنان، چاپ هشتم.
الفیومی ثم الحموی؛ أحمد بن محمد بن علی:۱۴۲۳ ه.ق، المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر، المکتبه العلمیه، بیروت، چاپ اول.
قیس هلالی؛ سلیم: ۱۴۰۵ ق، کتاب سلیم بن‌قیس (اسرار آل محمد)، دارالعلم، بیروت، چاپ دوم.
کلینی؛ محمدبن یعقوب: ۱۴۲۱ق، اصول کافی، دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی، تهران، چاپ سوم.
متقى هندى؛ علاءالدین على: ۱۴۳۱ ه، کنزالعمال، بیت الافکار الدولیه، عمان، چاپ سوم.
المتقی الهندی؛ علی: ۹۷۰ ه، کنز العمال فی سنن الأقوال والأفعال، مؤسسه الرساله، ریاض- عربستان سعودی، چاپ پنجم.
مجلسى؛ محمدباقر: ۱۴۳۱ه.ق، بحارالانوار، قم – ایران، چاپ سی و سوم.
المرداوی الدمشقی الصالحی الحنبلی؛ علاء الدین أبو الحسن علی بن سلیمان: ۲۰۰۰م، التحبیر شرح التحریر فی أصول الفقه، مکتبه الرشد، ریاض- عربستان سعودی، چاپ اول.
مطهری؛ مرتضی:۱۳۶۰ ه.ش، مجموعه آثار، انتشارات صدرا، تهران، چاپ سوم.
مظفر؛ محمد حسین: ، ۱۳۷۶ق، دلائل الصدق، دار الهجره، قم، چاپ اول.
مظفر؛ محمدرضا: ۱۹۹۷م ،عقائد الامامیّه، بیروت لبنان، چاپ دوم.
مقداد؛ ابوعبدالله: ۱۳۶۲ ه.ش، ارشاد الطالبین الی نهج المسترشدین، سیدالشهداء علیه السلام، قم – ایران، چاپ اول.
مقدس اردبیلى؛ احمد بن محمد: ۱۴۰۳ ق، الحاشیه على الهیّات، انتشارات اسلامى، قم، چاپ اول.
مقدس اردبیلى؛ احمد بن محمد: ۱۴۰۳ ق، مجمع الفائده، انتشارات اسلامى، قم، چاپ اول.
الموصلی؛ عبد الله: ۲۰۰۶م، حتى لا ننخدع حقیقه الشیعه، مکتبه الإمام البخاری،الریاض- عربستان سعودی، چاپ چهارم.
مهدوی ثابت، محمد‌علی: ۱۳۸۵، جزوه «درس حقوق جزای بین‌الملل»، دوره کارشناسی ارشد حقوق جزا و جرم‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشکده حقوق.
میرمحمد صادقی؛ حسین: ۱۳۷۷، حقوق جزای بین‌الملل «مجموعه مقالات»، نشر میزان، تهران چاپ اول.
نجفی؛ محمد حسن:۱۳۶۶ ه، جواهر الکلام فی شرح شرائع الاسلام، دار احیاء التراث العربی، بیروت، چاپ هفتم.
نراقی؛ احمد بن‌محمد:۱۳۶۷ه ش، مستند الشیعه، موسسه اهل بیت، قم- ایران، چاپ اول.
نراقی؛ ملامهدی:۱۳۶۹ ه.ش، انیس الموحدین، الزهرا(س)، تهران، چاپ دوم.
نَعمان (شیخ مفید)، حمّد: ۱۴۱۴ ق، مجموعه مصنفات شیخ مفید، تحقیق: حسین استاد ولى و على‏اکبر غفارى، دارالمفید، بیروت، چاپ دوم.
النعمانی الاثری؛ ابی عبدالله: ۱۴۲۴ق، مجمل عقائد الشیعه و المراجعات فی المیزان، مکتبه الصحابه، قاهره، چاپ دوم.