Posted on: ژانویه 18, 2019 Posted by: 92 Comments: 0

توسعه پایدار:/پایان نامه درباه بوم گردی

توسعه پایدار

امروز دیگر در تعریف توسعه نمی گویند که توسعه چیست بلکه می گویند توسعه چه باید باشد. در این بایدها و نبایدها است که ارزش‌های مختلف مطرح می شوند و به توسعه جهت می دهند. در نگاه جدید به توسعه، تقابل منافع بین رشد و محیط مطرح می شود. عدالت بین نسل‌ها مورد توجه قرار می گیرد و نیازهای ساده، مشروع و واقعی از خواسته‌های کاذب تفکیک می گردد (زاهدی، 1386:206) که همان توسعه پایدار است . توسعه پايدار توسعه اي است كه ضمن رفع نيازهاي نسل امروز، نسل آينده را از نيازهاي خود محروم نمي سازد (Fennell , 2004:8). از توسعه پایدار تعاریف متعدد و متفاوتی به عمل آمده است اما تعریف کامل و مورد قبول به وسیله کمسیون براتلند که نقل قولی با ارزش است انجام شده است : “توسعه ای است که نیازهای نسل حاضر را تامین کند بدون اینکه توانایی نسل‌های آینده را برای برآوردن نیازهایشان از بین ببرد” (Quaddus , 2001:89). در واقع اصطلاح “توسعه پایدار” نخستین بار در سال 1980 و به دنبال تدوین “سیاست حفظ کره زمین”  که حاصل فعاليت مشترک اتحادیه جهاني حفاظت از طبيعت، سازمان جهاني محيط زیست،، صندوق جهاني طبيعت و هفتصد كارشناس بوم شناسي بود، مطرح شد. در مطالعه اي که تحت عنوان ” آینده مشترک ما” به صورت گزارش “کميسيون جهاني محيط زیست و توسعه” در سال 1987  منتشر شد، توسعه پایدار به منظور “برآوردن نيازهاي نسل حاضر بدون به مخاطره انداختن ثروت ملي نسل‌هاي آتي” پایه گذاري شد. توسعه پایدار، به معناي ارایه راه حل‌هایي است كه از بروز مشكلاتي مانند نابودي منابع طبيعي، تخریب اکوسيستم‌ها، آلودگي، بي عدالتي و پائين آمدن کيفيت زندگي انسان‌ها جلوگيري کند. بعد از اجلاس زمين در سال 1992 در ریودوژانيرو، دولت‌ها به سمت توسعه سياست حفظ كره زمين تشویق شدند. به دنبال این اجلاس، اولين همایش جهاني گردشگري پایدار در سال 1991 در مادرید برگزار شد. برخي از نکات مطرح شده در این همایش پيرامون گردشگري پایدار به شرح زیر است : توسعه گردشگري باید بر اساس معيارهاي توسعه پایدار باشد. بدین معنا که مسائل اکولوژیکي بلند مدت، مسائل اقتصادي و تعهدات لازم نسبت به جنبه‌هاي اجتماعي و فرهنگي باید در آن رعایت شود. ماهيت پایداري گردشگري مستلزم حفظ محيط‌هاي طبيعي و ثروت‌هاي ملي است. گردشگري باید جنبه‌هاي فرهنگي، ارزشي و سنتي جوامع محلي را مدنظر داشته باشد. سازمان جهاني گردشگري ” توسعه پایدار را فعاليتي مي داند که نه تنها منابع طبيعي و فرهنگي را حفظ مي کند بلکه اشتغال و درآمدزایي را نيز به طور مستمر افزایش مي دهد”. باتلر در سال 1993 گردشگری پایدار را گردشگری تعریف کرده است که بتواند در یک محيط در زمان نامحدود ادامه یابد و از نظرانسانی و فيزیکی به محيط زیست صدمه نزند و تا بدان حد فعال باشد که به توسعه سایر فعاليت‌ها و فرایندهای اجتماعی لطمه ای وارد نياورد (زاهدی، 1385:111). با توجه به تعریف فوق گردشگری پایدار نوعی از گردشگری است که ما را در دستيابی به توسعه پایدار کمک کند. همچنين گردشگري پایدار، زماني ميسر مي شود که گردشگري براي بهبود کيفيت زندگي ساکنين و حفاظت از محيط زیست و فرهنگ برنامه ریزي و مدیریت شود. اکوتوریست‌ها عموما دارای گرایش زیست محیطی هستند و می توانند نقش موثری در پالایش آلودگی‌ها، حفاظت محیط زیست و تبلیغ و گسترش فرهنگ زیست محیطی در بین مردم داشته باشند. با گسترش اکوتوریسم امکانات ایجاد کاربری اقتصادی برای چشم اندازهای طبیعی و درنتیجه تامین اعتبارات لازم در جهت حفظ آنها فراهم می شود. مجموعه گسترده ای از منابع طبیعی و فرهنگی با ارزش، داشته‌های اکوتوریسم ایران را تشکیل می دهند که متاسفانه بسیاری از آنها پراکنده و ثبت نشده است و کمتر مستنداتی نظیر گزارش، عکس و فیلم‌های قابل ارائه و استاندارد درباره آنها موجود است. این داشته‌ها طیف متنوعی از چشم اندازها و آثار و ذخایر طبیعی را شامل می شود. بررسی جغرافیای طبیعی ایران و همچنین امکان سنجی هر کدام از جاذبه‌های اکوتوریستی قابل سرمایه گذاری در کشور، حاکی از آن است که اکوتوریسم در ایران یک منبع اقتصادی کم نظیر و بسیار مستعد اما متاسفانه رها شده به حال خود است.

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

بررسی و تحلیل تأثیر احداث اقامتگاه­های بوم­گردی بر روی معیشت جامعه محلی، مطالعه موردی، روستای افراچال ساری

Categories: