Posted on: ژانویه 19, 2019 Posted by: 92 Comments: 0

تعاملات اجتماعی/،پایان نامه گسترش پیاده ‏راه ها

تعاملات اجتماعی

براساس هرم نیازهای انسانی مازلو(1954)، احتیاجات افراد به دو گروه تقسیم می‏شود، دسته نخست نیازهای مادی و جسمانی است که در صورت ارضای این دسته، طیف دیگری از نیازها مطرح می‏شود که به بعد روحی و روانی زندگی انسان باز می‏گردد. بر این اساس یکی از نیازهای فطری انسانها (از جمله شهروندان ) نیاز به برقراری تعاملات و روابط اجتماعی است. بدین ترتیب از تعاملات و روابط اجتماعی هم به عنوان یک نیاز فطری و هم وسیله‏ای برای ارضای نیازهای دیگر نام برده می‏شود. به طوری که انسان بدون برقراری روابط اجتماعی قادر به زیستن نمی‏باشد(رفیع پور، 1382 ). هرگاه عملی از شخصی سر زند که با پاسخ از سوی فرد دیگر همراه باشد، اصطلاحاً به این عمل متقابل دوسویه، تعامل اجتماعی یا کنش متقابل اجتماعی گفته می‏شود. دراین صورت میان این دو شخص، یک رابطه اجتماعی برقرار می‏شود (فیلدینگ آگ برن و نیم کوف،1380). ساده‏ترین عنصر زندگی مشترک انسانی، کنش اجتماعی است. کنش اجتماعی، سلسله حرکات بارزی است که انسان برای دستیابی به هدفی نسبت به انسانی دیگر انجام می‏دهد. افراد به برقراری رابطه اجتماعی نیاز ذاتی دارند و به همین دلیل موقعیت‏هایی فراهم می‏آورند تا بتوانند رابطه اجتماعی خود را تجربه کنند. رابطه اجتماعی در فضا اتفاق می‏افتد . بنابراین فضا مجموعه‏ای از روابط اجتماعی میان گروه ومکان خاص را در بر می‏گیرد. نوع روابطی که در فضا برقرار می‏شود و شدت آن، به فضا معنی می‏دهد (طالبی،1383). پیاده‏راها محل حضور همه شهروندان و مشارکت آنان در زندگی جمعی‏شان می‏باشد. این فضاها در مقیاس همه شهر عمل کرده و می‏بایست پذیرای گروههای مختلفی از شهروندان باشد. در آنجا شهروندان در یک رابطه تعاملی با یکدیگر، باهم بودن را آموخته و برای ارتقای حیات جمعی می‏کوشند (پاکزاد،1386). همانگونه که برای شکل گیری خانواده نیاز به مکانی مانند خانه است، جامعه نیز برای شکل‏گیری نیاز به محلّی دارد که ارتباطات جمعی در آن شکل گیرد و فرصتی برای تعاملات اجتماعی فراهم شود. اگرچه شايد برای اين امر نیاز به ساختار و کالبد مشخّصی در مکانی خاص نباشد، اما به فضاهايی در شهر نیازمنديم تا به مکان شخصیّت و هويّت بخشد و در ساکنان حس تعلّق به مکان را ايجاد کند و آن ها را جذب نمايد (اشرافی،49:1386).

بخش مهمی از تعاملات اجتماعی و فرهنگی در فضاهای شهری محقّق می شود، بنابراين نقش فضاهای پیادۀ شهری در تقويت بنیان های اجتماعی و فرهنگی شهر اهمیّت بسیاری دارند. در اين میان، پیاده‏راها معابری دارای نقش اجتماعی عمده هستند که می‏توانند شور و سرزندگی را به فضاهای شهری آوردند و مردم را به حضور داوطلبانه در شهر تشويق کنند. بنابراين آزادی عمل انسان پیاده برای توقف، مکث، تغییر جهت و تماس مستقیم با ديگران بسیار زياد است. فضاهای پیاده مدار، با توجّه به ماهیّت شان از نظر ادراک هويّت فضايی، احساس تعلّق به محیط و دريافت زيبايی، از اهمیّت اساسی برخوردارند و با جذب طیف وسیعی از گروه های اجتماعی، حس هم گرايی، تعامل مستقیم شهروندان را با وجود بینش‏ها، احساس ها، خواسته ها و گرايش های مختلف تقويت می‏کند (قربانی، جام کسری، 1389: 60- 62 )

تعامل اجتماعی به معنای ایجاد رابطه بین دو نفر یا بیشتر است که منجر به واکنشی میان آنها شود و این نوع واکنش برای هر دو طرف شناخته شده است. بنابراین روابط بدون معنا در زمره این تعریف قرار نمیگیرد. البته تعاریف دیگری نیز برای تعاملات اجتماعی وجود دارد به عنوان نمونه، تعامل اجتماعی و برقراری ارتباط، میتواند یک موضوع فیزیکی، یک نگاه، یک مکالمه و ارتباط بین افراد باشد که خود مستلزم تعریف رویدادها و فعالیت‏های مناسب و در نتیجه نقش پذیری مردم در فضا و عضویت آنها در گروهها و شبکه های اجتماعی است (دانشپور و چرخچیان، 1386: 22). میزان موفقیت فضاهای شهری با میزان استفاده از آن فضا و حضور انسان در آن متناسب است. در واقع معماری و شهرسازی به جای افتراق و جدایی در پی افزایش تعاملات اجتماعی و همبستگی انسانها باشد. تعامل اجتماعی به معنای ایجاد رابطه بین دو نفر یا بیشتر است که منجر به واکنشی میان آنها شود و این نوع واکنش برای هر دو طرف شناخته شده است. بنابراین روابط بدون معنا در زمره این تعرف قرار نمی‏گیرد (بهزادفر و طهماسبی، 1392: 28-17).لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

تأثیرگسترش پیاده ‏راه ها در تعاملات اجتماعی (نمونه موردی: خیابان مدرس شهرکرمانشاه)

Categories: